|
|
|
|
|
Uczniowie piszą recenzje !
SYLWIA KAWALEC jest uczennicą klasy III d.
W ubiegłym roku zajęła I miejsce w szkolnym konkursie na najlepszą recenzję „
Małego Księcia” A. de Saint Exuprego.
A oto nagrodzona praca
„Mały
Książę” to książka napisana w konwencji fantastycznej, ale jest ona również
przypowieścią o ludzkim życiu. To także mądra baśń o przyjaźni i miłości.
 „…Dobrze się widzi tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu…” W
opowieści padają te słowa , które doskonale charakteryzują chłopca
dojrzewającego do przyjaźni
i miłości. Jak już wcześniej wspomniałam, utwór
napisany jest w formie baśni fantastycznej. Występują tu jednak pewne
prawdopodobne przeżycia związane z uczuciowością i dorastaniem , bo reszta
jest już zmyślona. Uczucia wymagają przemyśleń opartych na konkretnych
przykładach. W tej książce jest to ukazane w bardzo prosty sposób, a
mianowicie za pomocą symbolicznych postaci, jakimi są róża i lis. Róża to
symbol pięknej kobiety, miłości, ale także próżności. Nie jest ona ideałem.
Posiada bowiem określone wady.
Dzięki postaci chłopca i róży autor doskonale ukazuje to, że człowiek musi
zrozumieć, że kocha się nie za piękno, ale za wszystko, nawet za wady,
słabości i błędy. Tak samo jest z przyjaźnią. Nie możemy tylko brać – musimy
także dawać. W tej książce chłopiec uczy się od lisa, czym jest prawdziwa
przyjaźń, na czym ona polega. Zaczyna rozumieć, że każdy człowiek ponosi
odpowiedzialność za drugą osobę. Przyjaźń z lotnikiem uzmysławia mu, jak
bardzo był związany ze swą różą. Obaj dojrzewają do uczucia prawdziwego i
lotnik, i chłopiec
Dzięki spotkaniu na pustyni dojrzeli do uczucia. Nauczyli się kochać i
odczuwać cierpienie.
„Mały Książę” stał się arcydziełem klasyki literatury dla dzieci. Zyskał tym
samym moje uznanie. Książkę tę poznałam już w szóstej klasie szkoły
podstawowej. Okazała się ona od początku do końca znakomitą lekturą. Czytając
ją ,uczyłam się razem z Małym Księciem wielu ważnych spraw.
Wracając do treści książki, należy powiedzieć, że autor starał się przedstawić
i opisać przeżycia miłości, przyjaźni na przykładzie rożnych postaci, różnych
typów ludzkich . Prezentują je: Król, Próżny, Pijak, Latarnik, Bankier,
Geograf. Król w doskonały sposób uosabia ludzi, którzy zawsze podporządkowują
sobie innych i nade wszystko cenią sobie władzę. Próżny – reprezentuje ludzi
koncentrujących się jedynie na sobie. Latarnik jest typem człowieka
pracowitego. Bankier to człowiek uważający dobra materialne za najważniejsze.
Geograf zaś jest „pseudonaukowcem”. Wszyscy wykonują zajęcia pozbawione
najmniejszego sensu i celu.
Dużą uwagę należy zwrócić na motto tego utworu. Jak pisze Saint – Exupery:
„Wszyscy dorośli byli kiedyś dziećmi, choć niewielu o tym pamięta”. Mały
Książę opuścił swą planetę w poszukiwaniu prawd etycznych, wartości moralnych
i jak już wspomniałam wcześniej, szuka uczucia, uczy się je okazywać . Okazuje
się jednak, że nauka ta jest bardzo trudna , gdyż postacie, które spotyka, są
śmieszne , pozbawione rozumu i wyobraźni.
Historia tego chłopca została skonstruowana w naprawdę godny podziwu sposób, a
mianowicie na zasadzie dwóch światów: świata wartości dziecka i dorosłego
człowieka. Ludzie dorośli nie mają wyobraźni i nie potrafią wykształcić w
sobie altruizmu. Postacie tu ukazane nie cenią dobroci i nie szanują piękna.
Te właśnie wady dorosłych są w tej książce doskonale ukazane.
Podróże Księcia uczą i nas, iż wartościami nadrzędnymi w życiu są przyjaźń,
miłość, odpowiedzialność, wierność ideałom, dobroć i szacunek okazywany innym.
Pisząc te książkę , A. de Saint Exupery udowodnił , że potrafi tworzyć
wspaniałe jednak tak naprawdę potrafi pochłonąć uważnego czytelnika.
Najciekawsze wydaje mi się zakończenie. Utwór kończy się symboliczną sceną
prawdziwej miłości, której należy się uczyć i być gotowym poświęcić dla niej
ofiary, a to w prosty sposób pomaga ludziom przetrwać ciężkie chwile....
Dla mnie książka o Małym Księciu jest wspaniałą lekturą dla dzieci i
młodzieży. naprawdę warto ją przeczytać, ja na pewno wrócę do niej nie raz.
|
|
|
